Po zakończeniu pierwszej wojny światowej w Niemczech zaczęto pracować nad nowymi doktrynami wojennymi zakładającymi zwiększoną mobilność wojsk lądowych.
W tym celu trzeba było opracować nowy lżejszy karabin maszynowy. Niestety w owych latach niemiecka Reichswera używała ponad 21 kilogramowego Mg 08/15 chłodzonego wodą. A tymczasem w wielu krajach zaczęto wprowadzać już nowocześniejsze i lżejsze konstrukcje, takie jak Browning wz.18 (USA), Chatelleraut wz.24 (Francja), Diegtiariew wz.26 (ZSRR) i ZB wz. 26 (Czechy). Wszystkie te konstrukcje były o wadze poniżej 12 kg i o lufach chłodzonych powietrzem. Wydział broni piechoty zdał sobie sprawę, iż jest potrzebna nowa broń, która może sprostać nowemu typowi prowadzenia wojny.

Pierwsze pomysły w Niemczech na lekki UKM (uniwersalny karabin maszynowy) zrodziły się już w 1916 roku, wówczas to broń musiała spełniać następujące warunki: zasilanie z magazynka lub bębna przy lufie chłodzonej powietrzem lub zasilanie z taśmy przy chłodzeniu lufy wodą. Co przy jednego rodzaju broni stwarzało poważne problemy konstrukcyjne i rozwiązania techniczne.
W pierwszej kolejności konstruktorzy wzorowali się na KM Dreysego wz 15. Pierwsze zmiany polegały na rezygnacji z zasilania taśmowego. Postanowiono zastosować magazynek płaski na 25 naboi. Ta wersja MG po wielu modyfikacjach przyjęła nazwę MG 13 oraz pomyślnie przeszła próby poligonowe. W 1930 roku przyjęta została na uzbrojenie Reichswehry.

W późniejszych latach prowadzono wiele prób z różnymi konstrukcjami bez większego powodzenia. Natomiast Ritter von Weber dostrzegł w każdej z prezentowanych mu konstrukcji karabinów maszynowych pewne unikalne elementy, które razem powinny złożyć się na nowy UKM. Przed rozpoczęciem prac nad tą konstrukcja należało jednak pozyskać prawa patentowe takich firm jak Mauser, Rheinmetall, Volmer/Genschow i Simson. Po pomyślnych rozmowach z przedstawicielami tych firm wszystko trafiło na deski kreślarskie Louisa Stange i tak powstał pierwszy niemiecki UKM - MG 34.
Pierwszy MG 34 zgodnie z założeniami konstrukcyjnymi miał szybkostrzelność zmienną 1000 i 600 strz/min, w dalszych testach zrezygnowano z tego i zunifikowano tą prędkość do 900 strz/min wraz z możliwością przełączenia się na ogień pojedynczy.
Pomimo dobrych walorów technicznych, MG 34 był zbyt skomplikowany oraz drogi w produkcji. Wiele elementów broni musiało być frezowane, niektóre z wysoko gatunkowej stali. Problematyczne w tej broni było to, iż karabin był wrażliwy na kształt naboi i trzeba było je często smarować. Natomiast ze względu na bardzo małą tolerancję części był bardzo podatny na zanieczyszczenia. W czasie produkcji wprowadzano wiele odmian tej broni, takich jak karabiny z możliwością strzelania jedynie ogniem ciągłym lub ze zwiększoną szybkostrzelnością dochodząca do 1600 strz/min!! Wprowadzono również specjalną wersję czołgową, która różniła się jedynie zmienionym płaszczem lufy.

Początkowo stosowano 75-nabojowe magazynki siodłowe wz.34 z czego szybko zrezygnowano. Z konieczności zmieniania klapy, zaczęto stosować magazynek bębnowy o pojemności 50 naboi oraz skrzynkę amunicyjną wz.41 . Do przenoszenia luf stosowano dwa rodzaje pojemników na jedną (Laufschutzer 34) lub na dwie lufy (Laufbehalter 34).
Od września 1939 roku do końca wojny wojsko przyjęło na wyposażenie 345 109 egzemplarzy. Broń ta była również eksportowana do Portugalii, gdzie pozostała na wyposażeniu do lat 70. Natomiast po wojnie produkcję nadal prowadzono w Czechosłowacji.

Dane taktyczno - techniczne:
Kaliber: 7,92 mm
Amunicja: 7,92x57
Długość całkowita: 1225 mm
Masa: 12 kg
Długość lufy: 625 mm
Liczb bruzd: 4 prawoskrętne
Prędkość początkowa pocisku: 755 m/s
Magazynek: siodłowy 75, bębnowy 50 lub taśma metalowa
Celownik: ramkowy (200-2000 m)