Podstawowym pistoletem piechoty niemieckiej już od początku pierwszej wojny światowej był P.08 popularnie nazwany Parabellum lub Luger.
Początki tej broni sięgają lat 90. XIX wieku, kiedy to Niemiec H. Burchardt stworzył konstrukcję, która wzorowana była na rozwiązaniach zastosowanych w karabinie maszynowym Maxim.
W swej konstrukcji Burchardt wykorzystał mechanizm z ryglem kolankowo-dźwigniowym, złożony z zamka i dwóch osadzonych na zawiasach dźwigniach, zastosowane tu suwadło było odkryte, poruszające się na górnej części broni. Burchardt uzyskał w 1893 roku papiery patentowe w firmie Lewe, gdzie rozpoczęto produkcje pistoletu oznaczonego nazwą C/93. Mimo nowatorskich rozwiązań była to jednak konstrukcja nie udana i wykonano niewielką jej ilość. Główne wady, które stwierdzono w tej konstrukcji to waga 1,3 kg i długość 350mm.
Przy braku chęci zmian konstrukcyjnych przez Borchardta Lewe zlecił to zadanie Lugerowi.

Zakres zmian które wprowadził Luger był tak duży, iż jego obecna konstrukcja nie miała wiele wspólnego z bronią C/93.
Masa Broni została zmniejszona do 900 g, a jej długość do 237 mm. Został opracowany również nowy rodzaj naboju 7,68mm x 22mm. Zmieniony został sposób odryglowania zamka i mechanizm spustowy. Znaczącą zmiana w porównaniu z poprzednią konstrukcją było wprowadzenie skośnego chwytu co znacząco poprawiło ergonomię i celność. Po wprowadzeniu jeszcze drobnych zmian zaleconych przez Szwajcarów pistolet M99 wygrał konkurs i został w roku 1900 przyjęty do uzbrojenia armii szwajcarskiej.

Pistolet działał na zasadzie krótkiego odrzutu lufy a ryglowanie odbywało się za pomocą mechanizmu kolankowo dźwigniowego. Sukces owej konstrukcji zaowocował wykonaniem wielu wersji przede wszystkim zasilanej na nową amunicję 9mm x 22 Parabellum.

Początkowo armia niemiecka była dość sceptycznie nastawiona do pomysłu zastąpienia rewolwerów bronią samopowtarzalną, zdecydowała się w końcu na testy tej konstrukcji.
W celu testów niewielką partię tej broni zamówiono dla oficerów niemieckich, oddziałów w Chinach w 1900 r. Pierwsze pistolety Lugera przyjęto do uzbrojenia dla Reichsmarine, nadając mu oznaczenie 9 mm pistole Marine-model 1904 w skrócie P.04.

W 1906 r. powstała wersja 1906 dla armii szwajcarskiej.
Natomiast do uzbrojenia armii niemieckiej po zmianach konstrukcyjnych, mających na celu obniżenie kosztów produkcji, wszedł w roku 1908 pod nazwą Pistole Parabellum Modell 1908 w skrócie P.08 i był produkowany do końca pierwszej wojny światowej.
Restrykcje wprowadzone przez traktat wersalski po wojnie ograniczyły nie tylko liczebność wojsk niemieckich, ale również określiły dokładnie jaki sprzęt ma być produkowany. W stosunku do pistoletów określono, iż nie można produkować pistoletów o kalibrze większym niż 8mm i lufie dłuższej od 100 mm oraz przedsiębiorstwa, które mogą ją produkować. Całą produkcję pistoletów P.08 zlecono prywatnej firmie Simson& Co z Suhl. Produkcja prawdopodobnie ruszyła w 1925r.
Następnie po 1930r produkcje rozpoczęto w zakładach Mauser, który stał się z czasem głównym dostawcą tej broni.
Produkcja Pistoletu P.08 zakończona została w 1942 r., przesądziły o tym względy techniczne jak i ekonomiczne. Wg źródeł do końca pierwszej wojny światowej wyprodukowano ok. 1 500 000 sztuk, a po wznowieniu produkcji w latach 30. do końca 1942 r. wyprodukowano ok. 700 000 sztuk.

Dane techniczne:
Kaliber: 9mm x 19 para
Długość: 220 mm
Wysokość: 130 mm
Masa z pełnym magazynkiem: 0,968 kg
Masa z pustym magazynkiem: 0,870 kg
Długość lufy: 102 mm
Liczba bruzd: 6 prawoskrętnych
Pojemność magazynka: 8 naboi
Prędkość początkowa pocisku: 320 m/s
Celownik stały (muszka i szczerbinka) przestrzeliwany na 50 m