|
|
Płachta przeciwgazowa (Gasplane) jest kolejnym po masce przeciwgazowej elementem należącym do indywidualnych środków ochrony przed skażeniami, jakie miał do dyspozycji niemiecki żołnierz. Płachta była przeznaczona do użycia jako narzuta ochronna w razie ataku chemicznymi środkami parzącymi, takimi jak np. iperyt (gaz musztardowy). Płachty w kształcie prostokąta o wymiarach 2 m X 1,2 m wytwarzano z różnych materiałów, między innymi z gumowanego lub impregnowanego płótna, nylonu oraz grubego papieru pokrytego syntetyczną gumą lub woskiem, również ich kolorystyka była zróżnicowana, od czarnych, szarych, poprzez brązowe, beżowe, po jasnozielone.
 Narzuta noszona była w pokrowcu (Gasplanentasche) o wymiarach ok 17 cm X 22 cm wykonywanym pierwotnie z gumowanego płótna, jednak w czasie wojny wprowadzono także torebki z nieimpregnowanego materiału. Produkowano je w wielu kolorach i odcieniach: gumowane z reguły miały kolor ciemnoniebieskozielony lub szarozielony, materiałowe - feldgrau, oliwkowozielony lub szaroniebieski. Dla oddziałów walczących w tropikalnym klimacie pokrowce, podobnie jak same płachty były w kolorze beżowym i posiadały oznaczenie "TP". Torebka była zamykana klapą zapinaną na dwa zatrzaski, rzadziej na zwykłe guziki, podszyte były one tasiemkami wychodzącymi poza klapę - ułatwiającymi otwieranie. Na tylnej ściance pokrowca znajdują się dwie pętelki wykonane z podobnej tasiemki, służące do mocowania jej do oporządzenia żołnierza.
Pierwotny, regulaminowy sposób noszenia pokrowca z płachtą nakazywał noszenie jej na piersi na pasku nośnym maski przeciwgazowej, przełożonym przez wspomniane pętelki na pokrowcu, jednak był to sposób nie lubiany przez żołnierzy i nie praktyczny, gdyż torebka ślizgała się na taśmie. Żołnierze próbowali temu zapobiegać poprzez odwracanie pokrowca tak, by pasek nośny maski dociskał ją do piersi lub łamiąc zakazy, troczyli ją do pojemnika maski przeciwgazowej za pomocą troków lub innych doraźnych sposobów, było to nie dozwolone, ponieważ uniemożliwiało szybie użycie płachty oraz narażało płachtę na zniszczenie. Na początku marca 1940 rozporządzono, by pasek nośny maski pgaz. przekładać podwójnie przez górną pętelke pokrowca by pokrowiec się nie ślizgał, sposób ten jednak również nie znalazł uznania wśród żołnierzy. Ostatecznie w grudniu 1942 roku wydano rozkaz, by nosić torebkę z płachtą przy pojemniku maski przeciwgazowej, zamocowaną za pomocą paska nośnego, poprzez przełożenie jego końca umożliwiającego zapięcie kolejno przez: górne ucho puszki, następnie szlufki pokrowca, ostatecznie przypięcie do dolnego ucha puszki. |
|
|
|
Dawid Szydziak Zdjęcia - Dawid Szydziak Źródła: 1. "Niemiecki Ekwipunek Bojowy 1939-45" - Gordon L. Rottman, Ron Volstad 2. www.mp44.nl |
|
(c) aria2009 |
