Spodnie mundurowe wprowadzone w 1937 roku dla szeregowych i podoficerów nawiązują krojem do tych, używanych jeszcze w armii cesarskiej. W czasach Republiki Weimarskiej do spodni dodano kieszonkę na zegarek ,z przodu po prawej stronie.
Langhosen m37 były używane przez całą II wojnę światową, jednak w czasie jej trwania systematycznie zastępowano je spodniami nowszych wzorów (M40, M42/43). W początkowym okresie wojny w użyciu była pokaźna ich ilość (około 15 mln), przez co żołnierze otrzymywali ich po dwie sztuki. Ostatnie egzemplarze "zeszły" z taśmy produkcyjnej z końcem 1944 roku.
Spodnie te uszyte były z tkaniny wełnianej w kolorze stalowoszarym - steingrau. Noszone na szelkach przypinanych guzikami (do zamocowania szelek służyło 6 guzików). Z tyłu spodni znajdował się pasek z klamerką, służący do regulacji ich szerokości w zależności od potrzeby, jednak był on mało funkcjonalny.